Απ' έξω δε σου γεμίζει το μάτι και σίγουρα δεν σε προδιαθέτει για τους τεχνολογικούς θησαυρούς που κρύβει στο εσωτερικό της μια μικρή (πρώην εργατική) πολυκατοικία της δεκαετίας του '50 στη Νέα Φιλαδέλφεια, είναι. Ούτε ταμπέλα, ούτε κάποια ένδειξη έστω, στο κουδούνι...

Όμως, ένα διαμέρισμα του β' ορόφου της θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί «άντρο των ρομπότ», με τόσα που βρίσκονται (σε διάφορες φάσεις και στάδια κατασκευής ή ελέγχου) στο εσωτερικό του.

Το «άντρο» είναι η έδρα της ZeroOne Mechatronics που, και μόνο το όνομά της, αποκαλύπτει αμέσως το χώρο στον οποίο δραστηριοποιείται: πρόκειται για μια εταιρία εντάσεως γνώσης σε υπερθετικό, μάλιστα, βαθμό καθώς οι μόλις τρεις εταίροι της διαθέτουν πλούσια βιογραφικά κι ακόμα πλουσιότερες εμπειρίες να επιδείξουν, παρά το νεαρότατο της ηλικίας τους...

Τα ρομπότ, που τα περισσότερα είναι «παραγγελιές» συγκεκριμένων επιχειρήσεων ή φορέων, δεν είναι παρά το ευτυχές αποτέλεσμα του «γάμου» μεταξύ Μηχανικής και Ηλεκτρονικών, ενός «γάμου» που ευτύχησε να έχει ως «προίκα» - εκτός από τις πολλές και ποικίλες γνώσεις τους - άφθονη όρεξη για δουλειά και πολύ μεράκι εκ μέρους των τριών μελών της ερευνητικής ομάδας.

Για να μάθουν τα παιδιά

Κι αυτό φαίνεται από τα πρώτα κιόλας λόγια τους, στο «ζέσταμα» πριν από τη μαγνητοσκόπηση, όταν μας δηλώνουν ορθά-κοφτά πως δεν τους ενδιαφέρουν τόσο τα χρήματα, όσα κι αν είναι αυτά που κερδίζουν προσφέροντας εξειδικευμένες  τεχνολογικές λύσεις στα αιτήματα και τις ανάγκες των πελατών τους, όσο το να κάνουν τον κόσμο και ιδιαίτερα τα παιδιά να ενδιαφερθούν περισσότερο για τον χώρο της Pομποτικής, να παίξουν και να μάθουν.

Αυτός, άλλωστε είναι και ο λόγος που συνεχίζουν να εξελίσσουν (έχει φτάσει πια στην τρίτη γενιά του και οι βελτιώσεις μαζί με τη σμίκρυνση από πλευράς μεγέθους μάλλον αρχίζουν να «πιάνουν ταβάνι»...) έναν λιλιπούτειο - φανταστείτε έναν κύβο με διαστάσεις μόλις 1,5 x 1,5 x 1,5 εκατοστά! - controller, ένα ολοκληρωμένο σύστημα ελέγχου που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με κάθε λογής σερβομηχανισμούς, δίνοντας στο χρήστη του τη δυνατότητα να ελέγξει φτηνά και αποτελεσματικά κάθε λογής ρομποτικούς μηχανισμούς. Που θα κάνουν τι; Τα πάντα - το μόνο όριο είναι η φαντασία του δημιουργού τους!

Ένα άριστο παράδειγμα είναι ο Manipulator, ένας ρομποτικός βραχίονας έξι βαθμών ελευθερίας (που μπορεί, δηλαδή, να κάνει έξι διαφορετικές κινήσεις), ο οποίος δημιουργήθηκε σχεδόν «εν μια νυκτί» (βλέπετε, η νύχτα είναι συχνά μεγάλος σύμμαχος των πραγματικών δημιουργών, είτε γράφουν, είτε συνθέτουν είτε κατασκευάζουν ρομπότ), χωρίς σχέδια, αλλά με αξιοποίηση των θεωρητικών και πρακτικών γνώσεων όλης της ομάδας.

Ο Manipulator έχει τη δυνατότητα να καταγράφει και να επαναλαμβάνει άπειρες φορές τις κινήσεις που τον βάζουν να κάνει την πρώτη φορά, όταν του μαθαίνουν το ρόλο του, ώστε στη συνέχεια να υπηρετήσει (κυριολεκτικά!) το χρήστη σε κάθε τι άχαρο, βαρετό ή κουραστικό, όπως η τυποποιημένη μεταφορά ενός αντικειμένου από ένα σημείο σε κάποιο άλλο, το βίδωμα μιας βίδας ή η παρασκευή καφέ (αψευδής μάρτυς το σχετικό βίντεο!)

Πέσαμε σε ψυχάκιες!

Κι αν δεν το είχαμε καταλάβει, μας το επιβεβαίωσαν οι ίδιοι, δια στόματος Αντώνη Μπουλούμπαση («πέσατε σε ψυχάκιες» παραδέχτηκε, γελώντας), σχολιάζοντας την αφοσίωσή τους στο στόχο τους, που δεν είναι άλλος από το μοίρασμα της γνώσης σε μικρούς και μεγάλους.

Κι αυτό το μοίρασμα το κάνουν καθημερινά πράξη και έργο, καθώς όχι μόνο στηρίζουν το κίνημα του Ελεύθερου Λογισμικού (βλέπετε, ανήκουν και οι τρεις στη γενιά που μεγάλωσε με σημαία τη φιλοσοφία της αλληλοβοήθειας, που στην Πληροφορική εκφράζει το open source), αλλά το επεκτείνουν, ώστε να καλύψει και το μηχανολογικό/ηλεκτρονικό κομμάτι (στη λογική του open engineering).

Μ' άλλα λόγια, εκτός από τον πηγαίο κώδικα του λογισμικού στα ρομποτικά συστήματα που έχουν δημιουργήσει, προσφέρουν σε κάθε ενδιαφερόμενο όλα τα σχέδια που απαιτούνται για την κατασκευή τους, ελπίζοντας πως μια διαφορετική, πιο φρέσκια ματιά θα βοηθήσει ώστε αυτά τα συστήματα να γίνουν στο μέλλον καλύτερα και πιο αποτελεσματικά, να αποκτήσουν νέες δυνατότητες και να αξιοποιηθούν σε νέες εφαρμογές.

Φυσικά, κι οι ίδιοι δεν μένουν άπραγοι... Εξακολουθούν μεν να δέχονται παραγγελίες για κάθε λογής ρομποτικούς μηχανισμούς, που θα δώσουν λύσεις σε εξειδικευμένα προβλήματα, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα προς το ζειν, όμως, παράλληλα, συνεχίζουν να δημιουργούν ένα ένα τα μικρά το δέμας, αλλά μεγάλα σε δυνατότητες «δομικά στοιχεία» που θα βοηθήσουν τους ερασιτέχνες χρήστες να φτιάξουν απλά ρομποτάκια για εκπαιδευτικούς και ερευνητικούς σκοπούς.

Ο controller είναι ένα από αυτά.

Πικρία, αλλά και προσμονή

Συζήτησα πολλές ώρες μαζί τους, ουσιαστικά επί παντός του επιστητού. Η κουβέντα ξεκίνησε από τη Μηχανολογία, πέρασε στην Πληροφορική και τα Ηλεκτρονικά, αλλά (μοιραία...) έφτασε και στον τρόπο με τον οποίο αξιοποιούνται οι ικανότητες των νέων επιστημόνων στη χώρα μας.

Συμφωνήσαμε όλοι πως «μυαλά υπάρχουν» στην Ελλάδα, όμως (μ' ένα πικρό χαμόγελο από την πλευρά τους, είναι αλήθεια) επίσης συμφωνήσαμε πως φεύγουν, χάνονται «γιατί, αυτή η χώρα σού βάζει ταβάνι».

Τι άλλη χρεία μαρτύρων είχαμε; Η απόδειξη ήταν μπροστά μας λίγες μέρες μετά τη μαγνητοσκόπηση, ο Αντώνης θα έφευγε για την Αγγλία, για να μπορέσει να κάνει εκεί όλα εκείνα που του αρέσουν με σαφώς πιο ικανοποιητική αμοιβή απ' ό,τι εδώ, για να βρει επενδυτές που θα αντιληφθούν και θα στηρίξουν την ευκαιρία, θα σεβαστούν τον κόπο και την προσπάθειά του, θα συγχωρήσουν το (πιθανό) λάθος του και δεν θα πιέσουν να βγάλουν πολλαπλάσιο κέρδος από τον πρώτο κιόλας χρόνο, αν όχι μήνα...

Τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, είναι εκεί, εργαζόμενος σαν ερευνητής στο παλιό του πανεπιστήμιο, όμως, δεν ξεχνάει τη ZeroOne (το Internet και το Skype ας είναι καλά...) της οποίας οι δραστηριότητες συνεχίζονται κανονικά.

Από την άλλη, και οι τρεις δεν μου φάνηκαν, όσο θα περίμενα έπειτα απ' όλα αυτά, απαισιόδοξοι δεν έχουν χάσει την ελπίδα τους στο μέλλον, καθώς υποστηρίζεται και τροφοδοτείται από τη δυναμική των νέων παιδιών, της επόμενης από αυτούς γενιάς, τα οποία εμφανίζουν άριστα δείγματα γραφής στην ως τώρα σχέση τους με τη Ρομποτική και την Τεχνολογία, γενικότερα.

Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που θέλουν με τη δουλειά και τη στάση ζωής τους να κάνουν ακομα πιο ελκυστική τη Ρομποτική, ακόμα πιο «φιλική προς τον χρήστη» την Τεχνολογία, σε πείσμα όλων των αντιξοοτήτων που τα παιδιά, οι ίδιοι, ο καθένας από εμάς αντιμετωπίζουμε καθημερινά, ζώντας στο γνωστό ελληνικό περιβάλλον με τις τόσες και τόσες παθογένειες, που «γιατρεύονται» μεν αλλά με πολύ αργό ρυθμό και συχνά δεν σε αφήνουν να πάρεις ανάσα.

Όμως, είπαμε... η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!