«Στρατηγέ, τι γύρευες εσύ, ένας Υδραίος, στη Λάρισα;» ρωτούσε τον υπερεθνικό ήρωα της Λατινικής Αμερικής στο ποίημά του «Μπολιβάρ» πριν από χρόνια, ο σουρρεαλιστής Νίκος Εγγονόπουλος.

Την ίδια ερώτηση, αλλά από την ανάποδη, θα μπορούσε να απευθύνει και σ' εμένα, όποιος με έβλεπε να ασχολούμαι - καλή ώρα, όπως τώρα - εγώ, ένας στεριανός, με σκάφη και θάλασσες, δηλαδή θέματα με τα οποία δεν έχω και την καλύτερη δυνατή σχέση...

Όμως, το Marvin (Marvin the Martian, δηλαδή Μάρβιν ο Αρειανός, όπως είναι το πλήρες όνομά του) είναι κάτι διαφορετικό, καθώς συνδυάζει θάλασσα και τεχνολογία, ναυπηγική και design, οικολογία και οικονομία, θέματα σαφώς πιο κοντινά μου.

Άρα... δικαιούμαι δια να ομιλώ!

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Όλα ξεκίνησαν την άνοιξη, όταν ο φίλος από τα παλιά και νυν πρόεδρος της ΝΑΥΣΟΛΠ, Απόστολος Σίγουρας, μου πρωτομίλησε για ένα διαγωνισμό καινοτομίας με αντικείμενο ναυτιλιακά θέματα, που επρόκειτο να στήσει.

Ποιοί θα συμμετέχουν; ρώτησα μοιραία. Μου ανέφερε κάποια ονόματα, γνωστά τα περισσότερα, με τα ανάλογα εγχειρήματα (κάποια, μάλιστα, είχαν ήδη παρουσιαστεί στο TechnoΛογείν, όπως η «Υδριάδα» ) κι ανάμεσά τους, δυο άγνωστα ονόματα από τη Θεσσαλονίκη.

Ποιοί είναι αυτοί; Τι έχουν κάνει; ενδιαφέρθηκα. Σχεδίασαν το Marvin, μου απάντησε, ένα πολύ όμορφο σκάφος αναψυχής, που κινείται με ηλιακή ενέργεια! Ποιό είναι το τηλέφωνο ή το mail τους; ήταν η επόμενη ερώτηση.

Ένα σκάφος - υβρίδιο

Έτσι, λοιπόν, ξεκίνησε η γνωριμία μου με τους δυο δημιουργούς του Marvin, τη Μαρία και τον Πάνο. Ζευγάρι τόσο στη ζωή, όσο και στη σχεδίαση του σκάφους, με ένα αγοράκι που έχει τα ίδια χρόνια με το δημιούργημά τους! Μιλήσαμε στο τηλέφωνο, ανταλλάξαμε mail και είπαμε να συνεχίσουμε δια ζώσης, όταν θα κατέβαιναν στην Αθήνα, για τον διαγωνισμό.

Τότε πιά, είπαμε πολλά, γυρίσαμε και το βίντεο, ρώτησα κι έμαθα εγώ, ο «στεριανός» (αυτοί, τουλάχιστον, βλέπουν από το παράθυρο του γραφείου τους καθημερινά τη θάλασσα άσε που έζησαν και σπούδασαν στη Βενετία, την πόλη των καναλιών...) για τον κόσμο της θάλασσας, τις τάσεις που επικρατούν πλέον στη σχεδίαση σκαφών αναψυχής, για την εξ ανάγκης στροφή σε «πράσινες» λύσεις, λογική την οποία υπηρετούν και οι ίδιοι με το σχέδιό τους γι' αυτό το ενεργειακά αυτόνομο και απολύτως φιλικό προς το περιβάλλον καταμαράν των 50 ποδιών (15 μέτρων).

Μεταφέρω κατά λέξη τα λεγόμενά τους, που ουσιαστικά εκφράζουν και τη φιλοσοφία τους για το συγκεκριμένο σχέδιο:

«Αυτό το είδος σκάφους που προτείνουμε βρίσκεται, ως κατηγορία, ανάμεσα στα ιστιοπλοϊκά και τα μηχανοκίνητα σκάφη. Δεδομένου ότι τα ιστιοπλοϊκά ανέκαθεν αποτελούσαν την πιο οικολογική λύση για τα σκάφη αναψυχής, η πρότασή μας δημιουργεί μία τρίτη κατηγορία, η οποία αξιοποιεί χαρακτηριστικά τόσο από τα μηχανοκίνητα, όσο κι από τα ιστιοπλοϊκά. Η ανάγκη δημιουργίας ενός οικολογικού σκάφους προέρχεται από τις ανάγκες της ίδιας της αγοράς.

Τα ιστιοπλοϊκά αποτελούν μόλις το 10% της παγκόσμιας αγοράς σκαφών αναψυχής, ποσοστό χαμηλό που εξηγείται, όμως, από διάφορους παράγοντες, ανάμεσα στους οποίους βασικό ρόλο παίζει η ανάγκη συγκεκριμένης εκπαίδευσης για τη χρήση τους.

Όμως, το υπόλοιπο 90% της αγοράς προτιμά να απολαμβάνει τη θάλασσα με λιγότερο άμεσο τρόπο, κατά συνέπεια η δημιουργία ενός υβριδικού σκάφους αναψυχής το οποίο δεν απαιτεί ιδιαίτερη εκπαίδευση, ενώ προσφέρει την άνεση ενός μηχανοκίνητου και τη χαμηλή κατανάλωση ενός οικολογικού σκάφους (σε συνδυασμό με αθόρυβη πλεύση), μπορεί να αποτελέσει μία ενδιαφέρουσα εναλλακτική λύση...»

Οικονομία στην ενέργεια

Οι απορίες μου πολλές και οι ερωτήσεις περισσότερες... Πώς μεταφέρατε αυτή τη φιλοσοφία στη σχεδίαση του Marvin; Έπρεπε να καταλήξουμε σε συγκεκριμένες σχεδιαστικές αποφάσεις, μου απαντούν.

Πρώτα και κύρια, επιλέξαμε τη λύση του καταμαράν με τις δυο καρίνες, που επιτρέπει την πλεύση με μικρότερη αντίσταση στο νερό, άρα και την κατανάλωση λιγότερης ενέργειας για την κίνησή του.

Τα υλικά κατασκευής; Το σκάφος έχει σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο, μου εξηγούν, ώστε να μπορεί να κατασκευαστεί με τις πιό προηγμένες τεχνολογίες του χώρου (vacuum infusion epoxy resins, Kevlar, κτλ). Αυτές μας δίνουν τη δυνατότητα να κατασκευάσουμε ένα οικονομικό σκάφος το οποίο να είναι ταυτόχρονα και ελαφρύ. Η ίδια λογική έχει εφαρμοστεί και στην κατασκευή των υπόλοιπων στοιχείων, με τη χρήση σύγχρονων υλικών που συνάδουν με τους κανονισμούς της ΕΕ.

Όσο για τους χώρους... «Η επιλογή του καταμαράν επιτρέπει το σχεδιασμό μεγαλύτερων χώρων στη γέφυρα. Έτσι δημιουργείται ενιαία επιφάνεια 35 τ.μ. στην οροφή του σκάφους, για την τοποθέτηση φωτοβολταϊκών κυψελών, οι οποίες επαρκούν για να καταστήσουν τον Marvin ενεργειακά αυτόνομο».

Όμως, το Marvin δεν βασίζεται μονάχα στις ακτίνες του ήλιου για την κίνησή του. Η προώθηση του σκάφους γίνεται με δύο υβριδικούς ηλεκτρικούς-diesel κινητήρες, και προσφέρει στο χρήστη διαφορετικές επιλογές, από πλήρως ηλεκτρικό σε πλήρως diesel.

Η πρώτη επιλογή προσφέρει 30 ναυτικά μίλια αυτονομίας με ταχύτητα 5-7 κόμβων, ενώ ο συνδυασμός ηλεκτρικού και diesel φτάνει τα 500 ναυτικά μίλια αυτονομίας με 9 κόμβους, καταναλώνοντας μόνο 400 λίτρα καυσίμου, που είναι και η (μικρή, σε σχέση με το ισχύον καθεστώς)  χωρητικότητα των δεξαμενών του.

Προσοχή στη λεπτομέρεια

Επιπλέον εξοικονόμηση ενέργειας γίνεται απ' όλα τα συστήματα και τις υπηρεσίες, που κατατάσσονται στην ενεργειακή κλάση Α+, ενώ για τον τεχνητό φωτισμό χρησιμοποιούνται χαμηλής κατανάλωσης συστήματα LED.

Επιπλέον, τα ανοίγματα που βρίσκονται στο χώρο της γέφυρας είναι στρατηγικά τοποθετημένα, ώστε να επιτρέπουν στον ήλιο και τον αέρα να διαπερνούν το κέλυφος, αναιρώντας την ανάγκη για κλιματισμό, που θα ήταν μια «υπερβολικά ενεργοβόρα λύση», όπως μου τονίζουν.

Όλες αυτές οι τεχνολογικές καινοτομίες δεν προσφέρονται σε ένα τυπικό, χωρίς φαντασία κέλυφος... Οι πολύ όμορφες γραμμές του και οι ανοιχτοί χώροι, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό του σκάφους, δημιουργούν ένα αεροδυναμικό προφίλ, χωρίς να θυσιάζουν την άνεση.

Το ελληνικής σχεδίασης καταμαράν μπορεί να φιλοξενήσει έως οκτώ άτομα στις δυο καρίνες του, που κάθε μια περιλαμβάνει το δικό της λουτρό, ενώ στη γέφυρα βρίσκονται η κουζίνα με ανεμπόδιστη θέα στην πλώρη, δίπλα στο πιλοτήριο, η τραπεζαρία και το σαλόνι, σΆ ένα ευρύχωρο και ευήλιο σύνολο, που καλύπτει και με το παραπάνω τις καθημερινές ανάγκες των χρηστών του.

Και μετά τα σχέδια, τι;

Καλά και ωραία, όλα αυτά, θαυμάσια και προσεγμένα τα σχέδια, αλλά μετά, τι; Αυτό το πολύ ωραίο και απολύτως οικολογικό σκάφος αναψυχής, που στην προσομοίωση ταξιδιού - η οποία έγινε στον υπολογιστή, αλλά με πραγματικά δεδομένα- επέτρεψε ταξίδι δυο εβδομάδων στα ελληνικά νησιά με μηδενική κατανάλωση καυσίμου, θα κατασκευαστεί ποτέ ή θα μείνει στα χαρτιά;

Σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς, όλα πάνε, όπως είναι φυσικό, πιο αργά, μου τόνισαν μ' ένα στόμα και μια φωνή. Υπάρχει ενδιαφέρον από ξένους οίκους, ιδιαίτερα μετά τη συμμετοχή τους στη διάσημη έκθεση του Μονακό, με ένα αγγλικό ναυπηγείο να φαίνεται μέχρι στιγμής επικρατέστερο. Επίσης, ο ειδικός Τύπος τόσο στα σκάφη αναψυχής, όσο και στο design έγραψε καλά λόγια για το Marvin.

Όμως, η Μαρία έχει μια διαφορετική πρόταση: θεωρεί πως θα ήταν καλύτερο για τη χώρα, το Marvin να φτιαχτεί από ελληνικά χέρια, να στηθεί ένα οικοσύστημα από δικές μας εταιρίες που θα «μοιράσουν» την κατασκευή, θα φτιάξουν το τμήμα που ξέρει και μπορεί καλύτερα κάθε μια, ώστε να μονταριστεί το σκάφος εδώ και να δώσει δουλειά σε εκατοντάδες, άνεργους σήμερα, τεχνίτες

Όσα σκάφη και να πουληθούν, με τιμές της τάξης των 1.300.000 € που είναι η νόρμα σ' αυτή την κατηγορία, λεφτά θα έρθουν, τονίζει. Μακάρι η πρότασή της να φτάσει σε ευήκοα ώτα...